Pinsa maken: recept en wat pinsa romana echt is
Pinsa romana is in 2001 bedacht in Rome: ovaal, met tarwe-, rijst- en sojameel en veel water.

Lahmacun is een dunne lap deeg met een laag rauw gehakt, groente en kruiden, die in een paar minuten gaar bakt in een hete stenen oven. Hij wordt ook Turkse pizza genoemd, maar het is een eigen gerecht met dunner deeg, zonder kaas en zonder tomatensaus.
De Turkse registratie van de Antep-lahmacun omschrijft hem zo: uitgerold deeg met daarop een mengsel van met de hand fijngehakt lamsvlees, peterselie, knoflook, tomaat en kruiden, gebakken in een stenen oven. Per stuk is dat 50 tot 55 gram deeg en 90 tot 100 gram beleg. Het deeg is hooguit 3 mm dik en de lahmacun meet 20 tot 22 bij 34 tot 36 cm.
In Turkije zijn 2 streekvarianten beschermd:
De naam komt van het Arabische laḥm bi-ʿajīn: vlees met deeg. Dat schrijven het Turkse cultuurportaal van het ministerie van Cultuur en Toerisme en Wikipedia.
Over de herkomst bestaat discussie. Volgens Wikipedia is de oudste geschreven bron een kookboek uit Aleppo, in Syrie, uit de 13e eeuw. Daarin staat een recept voor klein gesneden vlees op een ronde lap deeg, gebakken in de oven. In de 17e eeuw noemde de Ottomaanse reiziger Evliya Çelebi het gerecht lahm-ı acinli börek. De Turkse registratie voor Urfa spreekt van een geschiedenis van ongeveer 5.000 jaar, het Turkse cultuurportaal van ongeveer 300 jaar in Turkije.
Volgens Wikipedia brachten migranten uit het zuidoosten van Turkije lahmacun in de jaren 50 naar Istanbul. In Armenie heet het gerecht lahmajo; daar kwam het volgens Wikipedia in de jaren 60 met Armeniers die uit Aleppo terugkeerden. Volgens Wikipedia leidde de opening van Armeense restaurants met het gerecht in Rusland, door de gespannen verhouding tussen Turkije en Armenie, tot protesten.
Lahmacun lijkt op een pizza, en onderzoekers van de İnönü Universiteit noemen de opbouw ook vergelijkbaar. Toch verschillen deeg, beleg en oven.
| Lahmacun (Antep) | Pide (Bozdoğan) | Napolitaanse pizza (AVPN) | |
|---|---|---|---|
| Deeg | uitgerold met een deegroller, hooguit 3 mm | met de handen uitgeslagen, rand van 1 tot 1,5 cm naar binnen gevouwen | met de vingers uitgerekt, geen deegroller; midden 0,25 tot 0,30 cm, rand 1 tot 2 cm |
| Beleg | rauw gehakt met groente en kruiden, geen kaas | schapenkaas met ei, of gehakt; bij de tahinpide zit tahin in het deeg | bij de margherita tomaat, mozzarella of fior di latte |
| Oven | stenen oven, 300 tot 350 graden | houtoven met stenen vloer | vloer 380 tot 430 graden |
| Baktijd | 3 tot 4 minuten | 3 tot 6 minuten | 60 tot 90 seconden |
Volgens het Turkse cultuurportaal maakt de bakker in Gaziantep lahmacun met pidedeeg in de pideoven. Meer over de Napolitaanse pizza lees je in Napolitaanse pizza.
Dit recept voor 8 lahmacun komt van het Turkse ministerie van Cultuur en Toerisme. Het is een recept voor thuis, met yoghurt en olie in het deeg; bakkerijen laten die volgens het ministerie weg. De bron noemt alleen totalen: 24 gram zout (2 eetlepels), 100 gram water (een halve kop) en 110 gram olie (een halve kop plus 1 eetlepel). De verdeling hieronder is onze eigen afleiding uit de lepelmaten in de bereiding: 1¼ eetlepel zout gaat in het deeg, dat is 15 gram, en de rest rekenen we bij het beleg. Een kwart kop water gaat bij de gist en een kwart kop in het beleg, elk 50 gram. Van de olie gaat een halve kop in het deeg; de laatste eetlepel is bij het ministerie voor de bakplaat, die je in de pizzaoven niet nodig hebt. Oven en baktijd komen uit de registratie van de Antep-lahmacun.
Ingrediënten voor het deeg
Ingrediënten voor het beleg
Bereiding
In Gaziantep schuift de bakker de lahmacun met een schep in een stenen oven van 300 tot 350 graden. Na 3 tot 4 minuten is hij klaar. Tussendoor controleert de bakker de lahmacun, zodat het deeg overal gelijk bakt. Hout of een stenen oven met een gasbrander mogen allebei. Hoe je de oven op temperatuur brengt, staat in Pizzaoven opwarmen; hoe je met een schep werkt, in De pizzaschep.
Het beleg gaat rauw de oven in. Onderzoekers van de İnönü Universiteit lieten zien dat ziekteverwekkers als E. coli en Listeria in het rauwe mengsel goed overleven. Na 4 minuten op 240 graden waren ze tot onder de meetgrens gedaald. De onderzoekers noemen 4 minuten op 240 graden daarom belangrijk voor de voedselveiligheid.
Ons advies: bewaar het beleg in de koelkast tot je gaat bakken, en meet de steen met een infraroodthermometer voor de eerste lahmacun erop gaat.
Het ministerie bakt dit recept op een ingevette bakplaat, 10 minuten in een voorverwarmde oven op middelhoge temperatuur. De Australische publieke omroep SBS kiest voor de hoogste stand van de oven, 230 tot 300 graden, met een voorverwarmde pizzasteen of zware bakplaat, en bakt dan ongeveer 5 minuten, tot het beleg licht borrelt en de randen bruin zijn. Wat een steen in de keukenoven doet, lees je in Pizza in de oven.
Lahmacun heeft geen kaas en geen tomatensaus als basis. Het deeg wordt met een deegroller uitgerold en krijgt een laag rauw gehakt met groente en kruiden die samen met het deeg gaar bakt. Een Napolitaanse pizza wordt juist met de vingers uitgerekt; een deegroller is volgens het AVPN-reglement niet toegestaan.
Een pide uit Bozdoğan heeft een rand die naar binnen wordt gevouwen om het beleg vast te houden, en het beleg kan ook schapenkaas met ei zijn. Lahmacun is plat, hooguit 3 mm dik, en heeft altijd gehakt.
De naam komt uit het Arabisch en betekent vlees met deeg. Het gerecht komt uit de Levant en wordt onder meer gegeten in Turkije, Armenie, Syrie en Libanon. De oudste bekende geschreven bron is een kookboek uit Aleppo uit de 13e eeuw. Door de gespannen verhouding tussen Turkije en Armenie leidde de opening van Armeense restaurants met het gerecht in Rusland tot protesten.
De Turkse omschrijving van de Antep-lahmacun noemt een stenen oven van 300 tot 350 graden en 3 tot 4 minuten bakken. In een onderzoek van de İnönü Universiteit was 4 minuten op 240 graden genoeg om ziekteverwekkers in het rauwe gehakt onder de meetgrens te krijgen.
Pinsa romana is in 2001 bedacht in Rome: ovaal, met tarwe-, rijst- en sojameel en veel water.
In Rome is pizza bianca een plat brood van de bakker met olijfolie en zout.
Pizza diavola is een pizza met tomaat, mozzarella en pittige salami.